BAHAGI 3: ANG PAGBAWI AT ANG HULING HATOL
Lumakad ako patungo sa gitnang pasilyo ng ballroom habang mahigpit na hawak ang kamay ni Sophia.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala. Suot ko ang isang simpleng itim na coat at maong, isang matinding kaibahan sa mga mamahaling sutla at diyamante sa paligid, ngunit bawat hakbang ng aking takong sa marmol na sahig ay lumikha ng kakaibang bigat na nagpatahimik sa mga taong nadadaanan ko.
Unti-unting nahinto ang tawanan. Nagsimulang magbulungan ang mga bisita nang mapansin ang isang babae at isang umiiyak na bata na naglalakad nang diretso patungo sa entablado.
Nang marating ko ang harap ng stage, napansin din ako ni Dominic.
Nalaglag ang ngiti sa kanyang mukha. Dumilim ang kanyang paningin, at mabilis niyang ibinaba ang mikropono. Lumapit siya sa gilid ng stage, nangingitngit ang panga sa galit habang pabulong ngunit mariing nagsalita.
—Vivienne? Anong ginagawa mo rito?! bulyaw niya, pilit na pinipigilan ang eskandalo. —Sabi ko sa’yo sa bahay ka lang! Paano ka nakapasok? Guards! Ilabas niyo ang babaeng ’to at ang bata!
Walang guwardiyang lumapit. Nakatayo lang sila sa mga sulok, nakatungo, hawak ang kanilang mga earpiece kung saan maririnig ang mga direktang utos mula sa pamunuan ng gusali na huwag makikialam.
Lumapit si Clarisse sa tabi ni Dominic, mapagmataas ang tingin habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa. —Dominic, sino ba ang basahang ito? Huwag mong sabihing ito ’yung sinasabi mong kasambahay na nag-aalaga sa probinsya?
Hindi ko pinansin si Clarisse. Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Dominic—mga matang puno ng pandidiri at takot na masira ang kanyang imahe.
—Daddy… mahinang tawag ni Sophia mula sa tabi ko, iniangat ang maliit na kahon. —Ginawan kita ng kwintas… Happy anniversary po…
Tumingin si Dominic sa bata, pagkatapos ay sa kahon. Sa halip na lumambot, namula ang kanyang mukha sa kahihiyan. Sa harap ng mga pinakamayayamang negosyante sa bansa, ang makita ang isang bata na may dalang mumurahing plastic beads ay tila isang malaking insulto sa kanyang bagong tayong pedestal.
—Umalis kayo rito! singhal ni Dominic. Sa labis na inis, hinablot niya ang kahon mula sa kamay ni Sophia at ibinato ito sa sahig.
Bumukas ang kahon. Nagkalat ang mga makukulay na beads sa makintab na marmol. Napaupo si Sophia at nagsimulang humagulgol, pilit na pinupulot ang mga pirasong pinaghirapan niya buong araw.
Sa sandaling iyon, bumukas ang malalaking double doors sa likod ng ballroom.
Pumasok ang anim na lalakeng naka-custom bespoke suits, pinangungunahan ng aking kapatid na si Victor Sterling. Kasunod nila ang hepe ng pinakamalaking legal firm sa bansa, bitbit ang mga makakapal na folder. Ang buong bulwagan ay napasinghap. Walang negosyante sa bansang ito ang hindi nakakakilala sa pamilya Sterling—ang mga tunay na hari ng industriya na bihirang magpakita sa publiko.
Mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Dominic. Agad siyang ngumiti nang buong galang, inayos ang kanyang tuxedo, at bumaba ng stage upang salubungin si Victor.
—Mr. Victor Sterling! bati ni Dominic, iniuunat ang kanyang kamay na nanginginig sa pananabik. —Isang napakalaking karangalan na dumalo kayo sa anibersaryo ng Vane Holdings. Hindi namin inaasahan ang inyong pagdating!
Nilampasan lamang ni Victor ang nakalahad na kamay ni Dominic na parang hangin.
Naglakad siya nang diretso sa akin. Lumuhod siya sa sahig sa tabi ni Sophia, pinulot ang isang asul na bead na gumulong sa kanyang sapatos, at marahang inilagay iyon sa palad ng aking anak.
—Tahan na, prinsesa, mahinahong sabi ni Victor kay Sophia, isang tono na hindi kailanman narinig ng mga kalaban niya sa negosyo. —Nandito na si Tito Victor. Walang sinumang mananakit sa’yo ulit.
Tumayo si Victor at lumingon kay Dominic, na ngayon ay nakatunganga, unti-unting napagtatanto ang impyernong kanyang pinasok.
—M-Mr. Sterling? nauutal na tanong ni Dominic, pabalik-balik ang tingin sa amin. —Bakit… bakit niyo kinakausap ang—
—Ang bunsong kapatid ko? putol ni Victor, ang boses ay kasing-lamig ng yelo na nagpatahimik sa buong ballroom.
Nalaglag ang panga ni Clarisse. Napatakip siya ng bibig habang unti-unting umaatras palayo kay Dominic. Ang mga mamamahayag ay nagsimulang mag-flash ng kanilang mga camera nang walang tigil.
Kinuha ko ang mikropono mula sa podium sa gilid ng stage. Humarap ako sa lahat ng mga bisita, at pagkatapos ay tumingin ako kay Dominic, na ngayon ay halos hindi na makatayo sa sarili niyang mga paa.
—Sa loob ng pitong taon, Dominic, pinili kong manahimik, panimula ko, malinaw at mariin ang bawat salita. —Sinabi mo sa akin na kailangan mo ng suporta para itayo ang kumpanyang ito. Ang bawat kontrata, ang bawat investor na sumalba sa’yo, at ang bawat sentimong ginamit mo para bilhin ang tuxedo na suot mo ngayon… ay galing sa aking pamilya. Galing sa akin.
Nagsimulang maglabas ng mga papeles ang abogado sa likod ni Victor.
—Ito ang deed of revocation para sa lahat ng corporate assets ng Vane Holdings, pagpapatuloy ko habang iniaabot ng abogado ang mga dokumento sa mga screen ng projector sa entablado. —Sa ilalim ng kasunduan na nilagdaan mo noong ibinigay ko ang paunang pondo, ang anumang pagtataksil sa moral at pinansyal na integridad ng pamilya Sterling ay magpapawalang-bisa sa iyong pamumuno. Mula sa segundong ito, tinatanggal ka na bilang CEO. Ang iyong mga bank accounts ay sarado na. Ang bahay na tinitirhan mo, ang mga kotseng nakaparada sa labas, at maging ang hotel na ito—lahat ng iyan ay pag-aari ko.
—Vivienne… pakiusap… lumuhod si Dominic sa harap ko, nawala ang lahat ng kanyang kayabangan, umaagos ang luha sa kanyang mukha habang sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking coat. —Mag-usap tayo. Ginawa ko lang ’to para sa negosyo! Para sa atin ’to ni Sophia! Mahal ko kayo! Clarisse, sabihin mo sa kanya, wala tayong relasyon!
Napuno ng sigawan at bulungan ang ballroom. Tinalikuran siya ni Clarisse, hawak ang anak nito, mabilis na naglakad palabas upang iligtas ang sarili sa kahihiyan.
Tumingin ako sa lalaking minahal ko noon, ngunit wala na akong naramdaman kahit kaunting habag.
—Hindi mo minahal ang anak mo, Dominic, wika ko habang tinitingnan ang mga beads sa sahig. —Itinapon mo ang tanging bagay na may tunay na halaga sa buhay mo para sa isang hungkag na trono na hindi naman sa’yo.
Yumuko ako at binuhat si Sophia. Isinandal niya ang kanyang ulo sa aking balikat, ligtas at payapa sa aking mga bisig.
—Chloe, tawag ko sa secretary na kakarating lang, nanginginig at umiiyak sa may pinto ng ballroom. —Siguraduhin mong mailalabas ng security ang dating CEO sa gusaling ito bago matapos ang gabi. At huwag niyo siyang hahayaang magdala ng kahit anong hindi binayaran ng sarili niyang bulsa.
Humarap ako kay Victor, na ngumiti sa akin nang may pagmamalaki at paggalang.
Naglakad kami palabas ng ballroom, iniwan si Dominic na nakaluhod sa malamig na sahig, pinapanood ang pagguho ng kanyang buong mundo sa ilalim ng mga kumikislap na camera ng media.
Sa labas, sumalubong ang sariwang hangin ng gabi. Walang naiwan kay Dominic kundi ang mga basag na pira-piraso ng kanyang kasinungalingan, habang kami ng aking anak ay nagsimulang maglakad patungo sa isang bagong umaga—malaya, buo, at hindi na muling yuyuko kaninuman.