PART 3: ANG PAGHIHIGANTI AT ANG PAGWASAK SA MGA TRAYDOR
Hindi ang aming mga pre-nuptial photos ang lumabas sa screen.
Sa halip, lumitaw ang isang napakalinaw na video footage mula sa closed-circuit camera na ipinakabit ko nang palihim sa master bedroom ng mansyon ilang linggo na ang nakalilipas. Sa screen, kitang-kita ang mukha ni Julian at ni Stella. Naghahalikan sila nang buong pananabik sa ibabaw ng kama habang si Julian ay may hawak pang baso ng mamahaling wine.
Isang malakas na singhapan ang umalingawngaw sa buong katedral. Ang ilang mga matatandang panauhin ay napahawak sa kanilang dibdib. Ang mga mamamahayag ay agad na naglabas ng kani-kanilang mga camera at nagsimulang kumuha ng litrato at video nang sunod-sunod.
Bago pa man makakilos ang sinuman, pumailanlang sa malalakas na speaker ng simbahan ang kristal na boses ni Julian mula sa audio recording kagabi:
“Oo naman, Stella. Patay na patay sa akin ang tangang ’yon. Kapag nakuha ko na ang control sa company niya, idi-divorce ko rin siya agad para tayo na ang magsama. Naiinip na akong magpanggap na mahal ko ang anak mo.”
At sinundan ito ng boses ni Stella, puno ng panunuya:
“Siguraduhin mo lang, Julian. Dahil sa oras na mapunta sa atin ang Carmen Joyas, itatapon ko ang batang ‘yan pabalik sa kangkungan kung saan siya nababagay.”
Naging parang yelo ang buong paligid. Ang katahimikan ay napakabigat na tila maririnig ang pagbagsak ng isang karayom.
Bumagsak ang panga ni Julian. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha, kasing-puti ng pader ng simbahan. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding sindak. Si Stella naman ay napapatayo mula sa kanyang upuan, nanginginig ang buong katawan, at tila hindi makahinga habang ang mga tao sa kanyang paligid ay unt-unting lumalayo sa kanya na parang mayroon siyang nakahahawang sakit.
“Patayin niyo ‘yan! Patayin niyo ang screen!” sigaw ni Julian, humarap siya sa technician ngunit wala sa mga ito ang gumagalaw. Hinarap niya ako, nanginginig ang mga labi, at pinilit hawakan ang mga kamay ko. “Mariana… Mariana, makinig ka sa akin! Deepfake ‘yan! Paninira lang ‘yan ng mga kalaban natin sa negosyo! Mahal kita, Mariana! Huwag kang maniwala diyan!”
Marahas kong hinawi ang kanyang mga kamay. Kinuha ko ang mikropono mula sa altar. Ang bawat salita ko ay matatag, walang bahid ng panghihina o pagdududa.
“Deepfake, Julian?” malamig kong tanong. “Ang perang ginamit mo pambili ng tuxedo mo ay galing sa akin. Ang kotseng ipinagmamayabang mo sa mga kaibigan mo ay nakapangalan sa kumpanya ko. At ang babaeng kinakasama mo gabi-gabi habang sinasabi mong nag-o-overtime ka para sa kinabukasan natin… ay ang mismong babaeng nagluwal sa akin.”
Tumingin ako kay Stella na ngayon ay umiiyak na sa kahihiyan sa gitna ng pasilyo.
“Ma,” tawag ko sa kanya gamit ang mikropono. “Noong bata ako, iniwan mo ako dahil mas mahalaga sa iyo ang luho at pansarili mong kasiyahan. Binalikan mo lang ako nang malaman mong iniwan sa akin ni Lola ang lahat ng kanyang pinaghirapan. Akala mo ba bulag ako? Akala mo ba hindi ko napapansin ang mga pasimpleng tinginan ninyo ng lalaking ito sa sarili kong hapag-kainan?”
“Mariana, anak… patawarin mo ako… nagkamali ako…” hikbi ni Stella habang sinusubukang lumapit, ngunit hinarang siya ng dalawang security guard na inupahan ko kaninang madaling araw.
“Huwag mo akong tawaging anak,” matigas kong wika. “Wala akong inang magnanakaw at taksil. At ikaw, Julian…” Hinarap ko ang lalaking ilang minuto na lang sana ay magiging asawa ko. “Naisip mo bang magiging madali para sa iyo ang agawin ang Carmen Joyas Inc.? Akala mo ba ay isa akong ‘tanga’ na mauuto mo sa mga bulaklak at matatamis mong salita?”
Hudyat ko iyon para pumasok sa loob ng simbahan si Atty. Ramos kasama ang tatlong opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI).
“Julian Mendoza,” malakas na pahayag ni Atty. Ramos sa harap ng lahat. “Inihahain namin sa iyo ang warrant of arrest para sa kasong Qualified Theft, Estafa, at Falsification of Commercial Documents. May sapat kaming ebidensya na nagpapatunay na naglipat ka ng higit tatlumpung milyong piso mula sa pondo ng Carmen Joyas patungo sa iyong mga pribadong account sa nakalipas na dalawang buwan.”
“Hindi totoo ‘yan! Mariana, maawa ka!” pagmamakaawa ni Julian, lumuhod siya sa harap ko, nawala ang lahat ng kanyang kayabangan. “Pakiusap, pag-usapan natin ‘to! Mahal kita, naguluhan lang ako!”
“Huli na ang lahat, Julian,” sagot ko habang nakatingin sa kanya mula sa itaas pababa. “Ang tanging kasunduang magaganap sa pagitan nating dalawa ngayon ay ang pagitan mo at ng rehas na bakal.”
Agad na pinalibutan ng mga awtoridad si Julian at pinosasan siya sa harap ng daan-daang bisita at mga nakatutok na camera ng media. Nagpupumiglas siya, sumisigaw, at nagmumura, ngunit walang sinuman sa mga dating kaibigan niya ang nagtangkang lumapit para tulungan siya.
Binalingan naman ni Atty. Ramos si Stella. “At para sa iyo, Ginang Stella Valdez. Inihain na rin ng korte ang eviction notice para sa mansyon na pag-aari ng korporasyon. Mayroon kang dalawampu’t apat na oras para kunin ang mga personal mong gamit bago ka tuluyang i-blacklist sa lahat ng pag-aari ng pamilya Carmen. Bukod pa rito, kasama ka bilang co-conspirator sa kasong Qualified Theft na isinampa laban kay Julian.”
Napasalampak sa sahig si Stella, umiiyak nang walang humpay habang kinukunan ng litrato ng bawat cellphone at television crew sa paligid. Ang kahihiyan niya ay kumalat na sa buong bansa sa pamamagitan ng live coverage ng team ni Karen.
Humarap ako sa pari, yumukod nang bahagya bilang paghingi ng paumanhin, at muling kinuha ang mikropono para magsalita sa lahat ng mga panauhin.
“Patawad sa inyong lahat kung hindi natuloy ang kasal na inyong inaasahan,” buong tapang kong pahayag. “Ngunit ang araw na ito ay hindi araw ng aking pagkatalo. Ito ang araw ng aking paglaya mula sa mga huwad na tao na nagbalak sirain ang aking pagkatao at ang pamana ng aking lola. Para sa mga bisita, nakahanda pa rin ang reception sa grand ballroom ng hotel. Uminom kayo at magsaya, dahil ngayong araw, ipinagdiriwang natin ang katarungan.”
Inalis ko ang belo sa aking ulo at marahang binitiwan ito sa sahig ng altar—sa paanan kung saan kanina lamang ay nakaluhod ang huwad kong kasintahan. Tinalikuran ko ang altar at dahan-dahang naglakad pabalik sa pasilyo.
Sa pagkakataong ito, hindi na ako ang babaeng naglalakad patungo sa bitag ng kasakiman.
Ako si Mariana Carmen—nag-iisa, buo ang loob, may hawak ng sarili kong kapalaran, at walang sinumang makakaagaw ng korona na ipinaglaban at iniwan sa akin ng aking lola. Sa paglabas ko sa pintuan ng katedral patungo sa liwanag ng araw, alam kong tapos na ang panahon ng panloloko, at nagsisimula pa lamang ang tunay kong tagumpay.