Bahagi 4: Ang Apat na DNA Result at ang Katotohanan
Tumahimik ang buong silid nang basahin ng hukom ang mga resulta.
“Ayon sa mga ebidensyang isinumite,” panimula ng hukom, “at sa hiling na rin ng pagsusuri ng magkabilang panig tungkol sa linya ng dugong Cuenca… may apat na menor de edad na direktang nagtataglay ng DNA ng pamilyang Cuenca.”
Namutla si Don Ernesto. Napatingin si Gabriel kay Bianca, na biglang namutla at napaiyak.
“Hindi… hindi maaari!” bulalas ni Gabriel. “Tatlo lang ang anak namin ni Bianca! At… at bakit apat ang sinasabi rito? Kanino ang mga ito?”
Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa mesa. Ibinaba ko ang mga litrato ng aking apat na anak—sina Luke, Liam, Logan, at Lance.
“Gabriel,” mahinahon kong sabi, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong silid na walang bahid ng takot. “Noong gabing pinalayas mo ako, at pinilit akong pirmahan ang kasunduang iyon, hindi mo alam na nagdadalang-tao na ako. At hindi lang isa… kundi apat.”
Napanganga si Doña Lourdes. “Mga… mga apo ko rin sila? Ang tunay na tagapagmana ng mga Cuenca?”
“Mga anak ko sila,” mariin kong pagtatama. “Walang kinalaman ang pangalang Cuenca sa kanila dahil sa araw na lumagda ako sa kasunduang iyon, pinutol ko na ang anumang koneksyon ko sa inyo. Ang mga batang ito ay lumaki nang walang tulong ninyo, walang yaman ninyo, at higit sa lahat, walang lason ng inyong pamilya.”
Lumingon ako kay Bianca at kay Gabriel, na ngayo’y nakatungo na sa sobrang hiya at pagsisisi. Ang tsekeng ₱9 bilyon na ibinigay nila noon? Sa tulong ng aking mga negosyo, napalago ko iyon nang sampung beses. Sila ngayon ang nagigipit sa mga utang at problema sa korporasyon, habang ako ang may hawak ng hinaharap.
Ang Pagtatapos
“Andrea… patawarin mo ako. Pakiusap, pamilya pa rin tayo,” lumuluhang lumapit si Gabriel, ngunit hinarang siya ng mga guwardiya.
“Huli na ang lahat, Gabriel,” sagot ko habang isinira ang aking attaché case. “Ang yelo na pinilit kong tunawin noon ay tuluyan nang natunaw—hindi para painitin ang inyong tahanan, kundi para maging malinis na tubig na nagpabuhay sa aking mga anak.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng korte. Sa labas, naghihintay ang aking apat na anak, kumakaway at masayang tumatakbo patungo sa akin. Niyakap ko silang mahigpit, alam kong nagtagumpay ako hindi dahil sa paghihiganti, kundi dahil pinili kong mahalin ang sarili ko at itayo ang sarili kong kaharian.
Ang araw ng kanilang kasal at pagpapanggap ay naging araw ng kanilang pinakamabigat na pagkatalo. At para sa amin? Ito ang simula ng walang-hanggang liwanag.
Maraming salamat sa pagbabasa ng kuwentong ito! Kung nagustuhan mo ang takbo ng ating kwento, huwag kalimutang i-like, share, at i-follow ako para sa iba pang makasaysayan at kapana-panabik na mga akda. Magkaroon ka ng mapayapa at manigong araw! Pagpalain ka nawa ng Diyos.