BAHAGI 3: ANG HUSTISYA AT ANG PAGBAGSAK
Ang malalakas na yabag ng combat boots sa driveway ay sinundan ng sabay-sabay na pagbukas ng mabibigat na pinto ng sasakyan. Sa loob lamang ng tatlumpung segundo, bumukas ang pinto ng mansyon nang walang pasabi.
Pumasok ang apat na lalaking naka-full tactical gear, may hawak na matataas na kalibre ng armas, at may patch ng elite commandos sa kanilang mga balikat. Sa likod nila ay isang matangkad na lalaking naka-amerikana—si Atty. Eduardo Valderama, ang chief legal counsel ng aming pamilya at ang presidente ng Board of Trustees ng Apex Conglomerate.
“Clear the perimeter,” utos ng lead operative sa kanyang comms, bago sabay-sabay na sumaludo sa akin. “Commander Vanguard, perimeter secured. No outside hostiles.”
“At ease,” maikli kong tugon.
Napasigaw si Cindy sa takot at nagtago sa likod ni Miguel, nanginginig mula ulo hanggang paa. “Miguel! Baril! May mga baril sila! Ano ’to?! Holdap ba ’to?! Tumawag ka ng pulis!”
Ngunit si Miguel ay napaluhod na sa carpet, tuluyan nang nawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod. Nang makita niya si Atty. Valderama, nanlaki ang kanyang mga mata at nawalan ng kulay ang kanyang buong mukha.
“A-Atty. Valderama…” utal na sabi ni Miguel. “B-bakit kayo nandito? Chairman… anong ibig sabihin nito?”
Lumapit si Atty. Valderama, hawak ang isang makapal na leather binder. Tiningnan niya si Miguel nang may matinding pandidiri at pagkadismaya.
“Mr. Miguel Alcantara,” pormal at malamig na panimula ng abogado. “Ako ay narito sa opisyal na kapasidad bilang legal representative ni Commander Isabel Montemayor—ang nag-iisang tagapagmana ng Montemayor Estate, ang may-ari ng Apex Logistics, at ang babaeng pinakasalan mo sa ilalim ng pre-nuptial agreement na buong puso mong nilagdaan pitong taon na ang nakalipas.”
Montemayor.
Nang marinig ni Cindy ang apelyidong iyon, parang binuhusan siya ng nagyeyelong tubig. Kahit sinong ordinaryong tao sa bansa ay alam ang pangalang Montemayor—ang pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalalaking daungan, shipping lines, at defense contracting firms sa buong Timog-Silangang Asya.
“M-Montemayor?” bulong ni Cindy, unt-unting napapatingin sa akin nang may hilakbot. “Pero… sabi mo, Miguel, galing siya sa probinsya at walang pera… sabi mo nag-aabroad lang siya para mag-ipon…”
Hindi makasagot si Miguel. Nakatungo siya, nanginginig ang buong katawan.
Lumapit ako kay Lara, kinarga ko siya at dinala sa tabi ni Atty. Valderama. “Eduardo, dalhin mo muna si Lara sa armored car kasama ang medic. Ipa-check mo ang mga tuhod niya. May pasa.”
“Masusunod po, Commander,” magalang na sagot ng abogado. Binuhat ng isang babaeng medic na kasama sa team si Lara nang buong pag-iingat.
“Mommy…” tawag ni Lara.
“Magpahinga ka lang, anak. Aayusin lang ni Mommy ang basura rito sa loob, tapos kakain tayo ng paborito mong ice cream, okay?” hinalikan ko ang noo niya bago siya tuluyang inilabas ng bahay.
Nang sumara ang pinto at makasigurado akong ligtas na ang anak ko, humarap ako kina Miguel at Cindy. Nawala na ang init ng pagiging ina sa aking mukha; ang natira na lamang ay ang walang-awang opisyal ng militar.
“Eduardo, basahin mo ang estado ng mga assets,” utos ko habang naglalakad patungo sa sofa at prenteng naupo.
Binuklat ni Atty. Valderama ang dokumento. “Alinsunod sa Article 4 ng inyong Pre-Nuptial Agreement at sa Section 12 ng Apex Logistics Code of Ethics ukol sa Moral Turpitude at Embezzlement: Una, ang posisyon mo, Miguel, bilang Bise Presidente ay opisyal nang pinawalang-bisa ng Board kaninang ika-lima ng hapon matapos madiskubre ang paglustay mo ng mahigit apatnapung milyong piso mula sa company funds patungo sa mga personal accounts at pagbili ng mga luho para sa isang nagngangalang Cindy Morales.”
Napasinghap si Cindy. “H-hindi totoo ’yan! Regalo sa akin ni Miguel ’yun!”
“Pangalawa,” patuloy ng abogado nang hindi pinapansin si Cindy. “Ang mansion na ito sa Forbes Park, ang penthouse sa BGC, at ang tatlong luxury vehicles sa garahe ay nakarehistro lahat sa ilalim ng Montemayor Trust Foundation. Wala kang kahit isang sentimong pagmamay-ari rito, Miguel. Ang tanging nakapangalan sa ’yo ay ang payroll account mo—na sa mga sandaling ito ay opisyal nang na-freeze ng Anti-Money Laundering Council.”
“Isabel, pakinggan mo ako!” biglang gapang ni Miguel papunta sa paanan ko, umiiyak at nagmamakaawa. “Patawarin mo ako! Nagkamali ako! Naakit lang ako, nalito ako dahil palagi kang wala! Pero ikaw ang mahal ko! Pamilya tayo, isipin mo si Lara! Kailangan ni Lara ng ama!”
Tiningnan ko siya mula sa itaas hanggang sa ibaba. Ang lalaking dati kong pinagkatiwalaan ng aking buhay at puso ay isa na lamang kaawa-awang anino ng kasakiman.
“Kailangan ni Lara ng ama?” tanong ko, matalim ang boses. “Nasaan ang pagiging ama mo nang hinayaan mong lumuhod ang pitong taong gulang mong dugo’t laman sa sahig habang pinagsisilbihan ang kabit mo? Nasaan ang pagiging ama mo nang tinawag mo siyang spoiled habang umiiyak siya sa harap mo?”
Hindi nakasagot si Miguel. Puro hikbi at panginginig na lamang ang lumalabas sa kanyang bibig.
Bumaling ako kay Cindy, na ngayon ay dahan-dahang umaatras papunta sa pinto, nagbabasakaling makatakas.
Ngunit humarang ang dalawang armadong sundalo na may hawak na assault rifles, nakatutok ang mga laser sights sa kanyang dibdib.
“A-anong gagawin niyo sa akin?” iyak ni Cindy, tuluyan nang nawala ang kanyang dating yabang at pagtataray. “Wala akong kinalaman sa pagnanakaw niya! Siya ang nagbigay sa akin ng pera! Hindi ko alam!”
“Hindi mo alam?” sarkastiko kong sagot. “Ayon sa financial audit na ipinadala sa akin kaninang umaga, nakapangalan sa ’yo ang isang boutique business sa Makati na pinondohan gamit ang ninakaw na pera mula sa kumpanya ko. Ang tawag doon ay complicity and money laundering. May warrant of arrest na naghihintay sa labas para sa inyong dalawa.”
Lumapit ako sa kanya, tinitigan ko ang designer shoes na ipinagmamalaki niya kanina—ang sapatos na naging dahilan upang saktan niya ang anak ko.
“Sabi mo kanina, mag-impake na ako at isama ko ang anak ko dahil kayo na ang titira rito?” bulong ko sa tainga niya. “Ngayon, sasabihin ko sa ’yo kung ano ang totoo: Lalabas kayo sa pamamahay ko nang walang dalang kahit ano. Ni isang damit, ni isang alahas, ni isang barya. Hubarin mo ang sapatos na ’yan.”
“A-ano?” nanlalaki ang mga mata ni Cindy.
“Sabi ko, hubarin mo ang sapatos na ’yan. Binili ’yan gamit ang pera ng pamilya ko. Hubarin mo, ngayon din.”
Nanginginig ang mga kamay ni Cindy habang hinuhubad ang mamahaling takong, lumuluhod siya sa mismong marmol kung saan niya pinagbantaan si Lara kanina. Nakatapak na lamang siya sa malamig na sahig, basang-basa ang mukha sa luha ng kahihiyan.
Tumayo ako at nagbigay ng huling hudyat sa aking security team.
“Ilabas niyo na ang dalawang ’yan. Iturn-over sila sa Criminal Investigation and Detection Group (CIDG). Siguraduhin ninyong walang piyansa ang kasong isasampa laban sa kanila.”
“Yes, Ma’am!” mabilis na kumilos ang mga sundalo. Binitbit nila si Miguel at Cindy palabas ng bahay habang nagmamakaawa at sumisigaw sa kawalan ng pag-asa. Ang buong Forbes Park ay naging saksi sa pagkaladkad sa kanila palabas ng gate patungo sa mga naghihintay na police mobile.
Naiwan akong mag-isa sa malawak na sala.
Huminga ako nang malalim, hinubad ang aking tactical vest, at lumakad palabas sa ilalim ng maliwanag na buwan. Pagdating ko sa armored car, nakita ko si Lara na nakabalot sa malambot na kumot, may hawak na mainit na tsokolate, at nakangiti nang makita ako.
“Mommy, aalis na po ba tayo?” tanong ng munting anghel ko.
Pumasok ako sa sasakyan, niyakap ko siya nang mahigpit at pinunasan ang natitirang lungkot sa kanyang mukha.
“Hindi na tayo aalis, anak,” bulong ko nang may kapayapaan sa aking puso. “Tayo ang may-ari ng bahay. At simula ngayon, wala nang sinumang makakapanakit sa ’yo kailanman.”