BAHAGI 3: ANG HULING HUSGA
Tumabi si Leo sa aking kanan, binuksan ang hawak niyang brown leather folder, at itinaas ang mga dokumentong may opisyal na selyo. Ang mga bisitang negosyante sa paligid ay agad natahimik muli; alam ng bawat isa sa kanila ang bigat at reputasyon ng pangalang Leo Montefalco sa mundo ng corporate litigation.
—Ano na naman ‘to?! —bulyaw ni Dominic, habang si Brooke ay tuluyan nang napaupo sa sahig sa paanan ng altar, umiiyak nang walang humpay habang iniiwasan ang matatalim na tingin ng mga dating kaibigan.
—Anim na taon ang nakalilipas, Dominic, noong magsimula ang tinatawag mong ‘Aguilar Holdings,’ pumirma ka ng isang master agreement sa ilalim ng Montefalco Estate —panimula ni Leo, ang boses ay matatag at walang bahid ng pag-aalinlangan.— Ang bawat sentimong ginamit para itayo ang opisina mo, ang bawat koneksyon na nagbigay sa ‘yo ng kontrata sa gobyerno, at ang mismong penthouse na tinitirhan ninyo ng nanay mo ay binili gamit ang capital mula sa irrevocable trust fund ng kapatid kong si Elena.
—Hindi totoo ‘yan! —histerikal na sigaw ni Olivia, humakbang paharap at dinuro ang aking kapatid.— Ang anak ko ang nagpatakbo ng kumpanya! Siya ang utak! Siya ang nagpayaman sa pamilyang ito! Wala kayong karapatang agawin ang pinaghirapan niya para lang sa isang babaeng hindi man lang marunong magbigay ng lalaking tagapagmana!
Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Olivia. Ang babaeng ito ang nagpahirap sa akin sa loob ng anim na taon—bawat salita niya ay lason, bawat tingin ay pagpaparamdam na hindi ako karapat-dapat dahil wala akong maipakitang lalaking anak para sa isang apelyidong wala namang sariling kasaysayan kung wala ang pera ng aking mga magulang.
—Ang anak mo ang utak ng pamamahala, Olivia, ngunit ako ang may-ari ng bawat pader, bawat lamesa, at bawat kontratang pinirmahan niya —sagot ko nang marahan ngunit mariin.— Hahayaan ko sana siyang pamunuan ang kumpanya habambuhay bilang bahagi ng aming pagsasama. Ngunit nang ihagis niya ang divorce papers sa mukha ko dalawang oras matapos kong ipanganak si Grace, doon natapos ang proteksyon ko sa kanya.
Kinuha ko ang panibagong set ng dokumento mula kay Leo at inihagis ito sa paanan ni Dominic. Nagkalat ang mga pahina sa marmol na sahig.
—Tingnan mo nang mabuti, Dominic —utos ko.— Noong inutusan mo akong pumirma sa ospital, ang pinirmahan ko ay hindi pagsuko ng aking mga karapatan. Ang pinirmahan ko ay ang acknowledgment receipt ng iyong pag-abandona sa akin at sa ating anak. Ayon sa Section 14 ng ating Trust and Asset Agreement, ang anumang hayagang pagtataksil, pag-abandona sa pamilya, o pagtatangkang ilipat ang ari-arian ng kumpanya nang walang pahintulot ng Majority Trust Holder—na ako—ay awtomatikong magpapawalang-bisa sa iyong executive authority at maglilipat ng 100% ng voting shares sa akin.
Nanginig ang mga daliri ni Dominic habang pinupulot ang papel. Binasa niya ang mga probisyon, at doon niya napagtanto ang bangin kung saan siya tuluyang nahulog.
—P-pero… ang mga loan… —nautal siya.
—Eksakto. Ang mga loan —dugtong ni Leo.— Noong nakaraang buwan, kumuha ka ng 150-million peso corporate loan para tustusan ang kasal na ito, ang luxury sports car na iniregalo mo kay Brooke, at ang mansyon sa Tagaytay na ipinangalan mo sa nanay mo. Ginamit mo ang corporate assets bilang kolateral nang walang lagda ng Board of Directors. Sa madaling salita, Dominic: estafa, falsification of commercial documents, at corporate fraud.
Bumukas muli ang pintuan sa dulo ng ballroom. Dalawang unipormadong opisyal ng National Bureau of Investigation kasama ang isang sheriff ang pumasok nang tahimik ngunit may bitbit na warrant of arrest.
Nagsimulang magkagulo ang mga panauhin. Ilan sa mga kilalang opisyal ng pamahalaan at matataas na negosyante ang nagsimula nang mag-alisan sa mga gilid ng bulwagan, ayaw madamay sa kahihiyan at pagbagsak ng lalaking kanina lamang ay kanilang binabati.
—Elena… huwag mong gawin ‘to sa akin! —lumuhod si Dominic sa harap ko, hawak ang laylayan ng aking bestida, tuluyang nawala ang dating tindig ng isang matagumpay na CEO.— Anak ko si Grace! Ako ang ama niya! Huwag mo akong sirain sa harap ng lahat… mag-usap tayo, pakiusap! Magbabayad ako, aayusin ko ‘to!
Bahagya akong umatras upang maalis ang kanyang maruming pagkakahawak sa aking damit. Tumingin ako sa aking anak na ngayon ay nagsisimulang gumalaw sa aking bisig, bago ibinalik ang malamig kong tingin sa lalaking nasa aking paanan.
—Tinawag mo siyang ‘pabigat na naka-pink,’ Dominic —sabi ko nang may diin sa bawat salita.— Sinabi mo na kailangan mo ng anak na lalaki at walang silbi ang isang sanggol na babae. Ngunit ngayon, tingnan mo ang iyong sarili. Ang sanggol na babaeng itinapon mo ang siyang nag-iisang ligal na tagapagmana ng buong Montefalco at Aguilar Trust. Ang penthouse na tinitirhan ng nanay mo? Pinalitan na ang mga kandado kaninang alas-otso ng umaga. Ang mga bank accounts mo? Naka-freeze na lahat simula kaninang tanghali.
Tumayo si Olivia, nanginginig ang buong katawan, ngunit bago pa siya makasigaw ay lumapit na ang sheriff sa tabi ni Dominic at iniharap ang warrant.
—Mr. Dominic Aguilar, may warrant of arrest po kami para sa kasong qualified theft at estafa. Sumama po kayo nang maayos.
Wala nang nagawa si Dominic kundi ang mapatungo habang inilalagay ang mga posas sa kanyang mga kamay, sa mismong altar kung saan binalak niyang ipagdiwang ang kanyang huwad na tagumpay. Si Brooke naman ay naiwang umiiyak sa sahig, nilalayuan ng bawat taong dating pumupuri sa kanyang alahas at ganda, napagtanto na wala siyang makukuhang kahit isang kusing kundi ang pananagutan sa batas bilang co-conspirator sa mga pekeng transaksyon.
Tinalikuran ko sila.
Hinalikan ko ang noo ni Grace habang naglalakad kami pabalik sa mahabang pasilyo ng ballroom. Ang bawat hakbang ko palayo sa altar ay pagbawi sa aking dignidad, sa aking kapangyarihan, at sa kinabukasan ng aking anak. Hindi kailanman naging kahinaan ang maging babae—at ang batang babaeng itinuring nilang walang halaga ang siyang magmamay-ari ng imperyong kanilang binuo sa ibabaw ng mga kasinungalingan.