Bahagi 4

Ang tinig ni Alexander ay basag, nanginginig sa paraang hindi pa kailanman narinig ng kahit sino sa alta sosyedad. Hinawakan niya ang balikat ni Maya—marahan, maingat, na para bang matutunaw ang dalaga kung lalakasan niya ang hawak.

“Alexander, ano ba!” sigaw ni Patricia, sumunod sa entablado habang namumula ang mukha sa galit at hiya. “Pinagtitinginan tayo ng mga bisita! Bitiwan mo ang maruming katulong na ‘yan! Isa lang siyang pulubi na kinuha ng mayordoma mula sa kalye!”

“Manahimik ka, Patricia!” kulog na bulyaw ni Alexander nang hindi lumingon. Ang lamig at bagsik ng kanyang sigaw ay nagpatahimik maging sa mga pinakamakapangyarihang negosyante sa silid. Humarap siyang muli kay Maya, lumuhod sa isang tuhod upang magkapantay ang kanilang paningin—isang tagpong nagpagimbal sa bawat taong naroroon.

“Sagutin mo ako, pakiusap,” pagsusumamo ng bilyunaryo. “Sino ang nagturo sa’yo ng oyaying ‘yan?”

Si Maya, na nalilito at pinipigilan ang pag-iyak, ay humawak sa kanyang leeg. Doon, sa ilalim ng kupas na kwelyo ng kanyang uniporme, ay may nakakabit na lumang tali ng tela kung saan nakasabit ang isang kupas at sunog sa gilid na pilak na medalyon.

“W-wala pong nagturo sa akin, Senyor,” basag ang tinig na sagot ni Maya. “Ito lang po ang natatandaan ko mula noong bata ako sa ampunan. Sabi ng madre na nag-alaga sa akin, ito raw ang kinakanta ko noong matagpuan nila akong nakalutang sa isang kahon sa tabing-dagat… kasama ng medalyong ito.”

Inilabas ni Maya ang maliit na piraso ng pilak.

Nang makita ni Alexander ang medalyon—ang nakaukit na letrang ‘S’ na napapalibutan ng tatlong bituin, at ang gasgas sa likod na ginawa niya mismo noong pitong taong gulang pa lamang siya gamit ang isang lumang pako—tuluyang bumagsak ang mga luha ng bilyunaryo.

Sa kabilang banda, napaurong si Patricia. Ang kanyang mukha na kanina’y puno ng yabang ay biglang nilukob ng matinding takot. May alam siya tungkol sa sunog dalawampung taon na ang nakararaan—isang madilim na lihim na itinago ng kanyang sariling pamilya upang maangkin ang mga ari-arian ng mga Sandoval.

Ang gabing inilaan upang yurakan ang pagkatao ng isang hamak na katulong ay naging mitsa ng pagguho ng isang dalawampung taong kasinungalingan.

Hindi na napigilan ni Alexander ang sarili. Sa harap ng daan-daang bisita, sa harap ng mga camera ng media na naroroon upang kumuha ng larawan ng kanilang engagement, niyakap niya nang mahigpit ang nanginginig na dalaga.

“Celestine…” bulong ni Alexander, ang kanyang boses ay lunod sa dalamhati at labis na kagalakan. “Buhay ka… Ikaw ang kapatid ko.”

Natahimik ang buong bulwagan. Ang katulong na hinamak, ininsulto, at pinilit kumanta upang gawing katawa-tawa, ay hindi pala isang pulubi. Siya si Celestine Sandoval—ang nawawalang tunay na tagapagmana ng kalahati ng pinakamalaking imperyo sa bansa, at ang babaeng magpapabagsak sa mga taong nagtangkang sumira sa kanyang buhay.