Nanginig ang buong katawan ko nang marinig ko ang papalapit na mga yabag ng Head Nurse na si Sister Elena. Sa takot na mahuli sa ganoong posisyon—nakapatong sa dibdib ng isang bilyonaryong pasyente na kagigising lang—buong lakas kong binawi ang aking braso.
Sa hindi inaasahang pagkakataon, binitawan ako ni Alejandro. Mabilis siyang pumikit muli at bumalik sa posisyong tila walang nangyari, ngunit ang kanyang paghinga ay hindi na tulad ng dati; ito ay malalim at may bigat.
“Mariana? May problema ba rito?” tanong ni Sister Elena pagkapasok na pagkapasok sa silid. Tiningnan niya ang nag-aalalang mukha ko at ang IV bag na hawak ko pa rin.
“W-wala po, Sister. Katatapos ko lang pong palitan ang IV fluid ni Mr. Ferrer,” nauutal kong sagot, sinusubukang itago ang panginginig ng aking boses.
Humarap si Sister Elena kay Alejandro, chineke ang monitor, at bumuntong-hininga. “Sige, mag-ingat ka. Malapit na ang endorsement. Siguraduhin mong kumpleto ang charts.”
Nang lumabas si Sister Elena, lumingon ako kay Alejandro. Nanatili siyang nakapikit, ngunit alam kong gising siya. Hindi ako nagkamali. Ang kanyang kanang kamay ay dahan-dahang bumukas at sumara muli, isang tahimik na babala na ang lahat ng nangyari ay hindi isang panaginip.
Bahagi 3: Ang Lihim na Kasunduan
Kinabukasan, naging usap-usapan sa buong ospital ang “himala” sa Silid 406. Ang mga doktor ay hindi makapaniwala. Si Alejandro Ferrer, ang tycoon na idineklara nang halos gulay ng mga eksperto, ay nagising. Ngunit may isang bagay na nagbago—tumanggi siyang magsalita sa kahit na sino, maging sa kanyang mga personal na abogado at mga doktor.
Maliban sa akin.
Isang gabi, habang ako ang naka-duty sa kanyang pribadong ICU room, pinalabas niya ang lahat ng bodyguard at doktor sa pamamagitan ng isang kumpas ng kanyang kamay. Nang kami na lamang dalawa ang naiwan, dahan-dahan siyang umupo sa kanyang kama. Ang kanyang katawan, bagamat nanghina ng dalawang taon, ay nagtataglay pa rin ng nakakatakot na awtoridad.
“Lapit,” utos niya gamit ang paos ngunit malamig na boses.
Nag-atubili ako, ngunit lumapit ako. “M-Mr. Ferrer, kailangan niyo pong magpahinga—”
“Alam mo kung bakit ako nagising, Mariana?” putol niya sa akin. Ang kanyang mga mata ay mariing nakatitig sa aking mga labi, na nagpabalik ng init at hiya sa aking mukha. “Hindi dahil sa mga gamot ng mga doktor na iyan. Kundi dahil sa mapangahas na nars na nagnakaw ng halik sa akin sa kalagitnaan ng gabi.”
“Patawarin niyo po ako…” pakiusap ko, ramdam ang takot na baka mawalan ako ng lisensya o makulong. “Nagawa ko lang po iyon dahil—”
“Hindi mo kailangang magpaliwanag,” aniya, isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. “Sa loob ng dalawang taon, gising ang isip ko. Naririnig ko ang lahat. Naririnig ko ang mga planong pagpatay sa akin ng sarili kong pamilya para sa aking kayamanan. At narinig ko rin ang lahat ng mga bulong mo tuwing gabi… ang mga problema mo, ang lungkot mo.”
Hinawakan niya ang aking pulso. Hindi marahas, ngunit mahigpit.
“Gusto kong tulungan ang ina mo. Babayaran ko ang lahat ng utang mo, Mariana. Bibigyan kita ng buhay na hindi mo kailanman napanaginipan. Ngunit may isang kapalit.”
“A-ano po iyon?”
“Magpapanggap kang kasintahan ko. Kailangan ko ng isang taong mapagkakatiwalaan sa labas ng aking pamilya habang inaayos ko ang pagbawi sa aking imperyo at paghihiganti sa mga nagtangka sa buhay ko. At ikaw… ikaw ang mitsa ng gising ko, kaya ikaw ang mananatili sa tabi ko.”
Bahagi 4: Ang Wakas na Walang Takasan
Wala akong nagawa kundi tanggapin ang alok ni Alejandro. Ang isang halik na bunsod ng pangungulila ay naging kontrata na nagtali sa aking buhay sa isang mundong puno ng panganib, karangyaan, at lihim.
Makalipas ang ilang buwan, tuluyan nang nakalabas ng ospital si Alejandro. Kasabay nito ang pag-anunsyo sa publiko na ako ang kanyang magiging asawa. Mula sa pagiging isang simpleng nars sa ICU, suot ko na ngayon ang mga mamahaling hiyas at nakatira sa isang mansiyon na binabantayan ng mga armadong lalaki.
Isang gabi, habang nakatayo ako sa balkonahe ng kanyang mansiyon at nakatanaw sa malawak na siyudad ng Maynila, naramdaman ko ang pagpulupot ng kanyang mga braso sa aking baywang mula sa likod—eksaktong katulad ng hawak niya sa akin sa ospital.
“Nagsisisi ka ba?” bulong niya sa aking tainga, habang hinahalikan ang aking balikat.
Humarap ako sa kanya, tumingin sa kanyang madidilim na mga mata na ngayon ay puno na ng pagmamahal, ngunit may halo pa ring possessiveness na alam kong hinding-hindi ko na matatakasan.
“Hindi ko alam,” tapat kong sagot. “Pero alam kong wala na akong babalikan.”
Ngumiti si Alejandro, at sa pagkakataong ito, siya naman ang nagdampi ng kanyang mga labi sa akin—isang halik na hindi na malamig, kundi isang halik na nagpapatunay na habambuhay na akong pagmamay-ari ng demonyong ginising ko.