PART 3: Ang Pagsasara ng Pinto at ang Pagbawi sa Lahat
Nanlumo si Gabriel. Bumagsak ang mga tuhod niya sa sahig ng aming sala, hindi na alintana ang mamahaling alpombra. Nakatingin siya sa kawalan habang ang kanyang cellphone ay patuloy na tumutunog sa sunod-sunod na balita tungkol sa pagpapatalsik sa kanya bilang CEO.
Si Camille naman ay tuluyan nang napaupo sa sahig, humahagulgol nang malakas habang sinasabing masisira ang buhay niya, ang reputasyon niya, at ang mga kontrata niya sa iba’t ibang kumpanya. Ngunit wala na akong pakialam sa kanila. Ang mundo nila na itinayo sa ibabaw ng kasinungalingan, pangangabit, at panghahamak sa aking anak ay gumuho na sa loob lamang ng ilang minuto.
“Kunin ninyo ang mga gamit ninyo at lumayas sa bahay na ito,” malamig kong utos. “Ang bahay na ito ay nakapangalan sa akin bago pa man tayo ikasal. Ang sasakyan na ginagamit mo, Gabriel, ay nakarehistro sa kumpanya na ngayon ay hawak na ng aking legal team. Wala kayong kahit isang sentimo na madadala mula sa pinagpaguran ko.”
“Sofia… please… patawarin mo ako,” umiiyak na pakiusap ni Gabriel habang gumagapang papalapit sa akin para hawakan ang laylayan ng damit ko. “Nagkamali ako. Si Camille… panandaliang tukso lang ito. Patawarin mo ako alang-alang kay Enzo. Kailangan niya ng ama—”
“Ang anak ko ay nangangailangan ng isang amang may dangal, hindi ng isang duwag na nanonood habang sinasaktan siya ng ibang babae,” putol ko sa kanya. “Umalis na kayo bago ko pa tawagin ang mga guwardiya para itapon ang mga gamit ninyo sa labas.”
Ilang sandali pa silang nanatili roon bago tuluyang napaalis ng mga dumating na tauhan ng aming pamilya. Walang naiwan kay Gabriel kundi ang suot niyang damit at ang kahihiyan na habambuhay niyang dadalhin sa buong industriya ng medisina at pampirme sa bansa. Walang kumpanya ang kukuha sa isang taong napatalsik dahil sa katiwalian, kawalan ng moralidad, at pag-abuso sa kapangyarihan.
Pagkaalis nila, dahan-dahan akong naglakad patungo sa silid ni Enzo. Nakabukas ang pinto. Nakaupo ang anak ko sa gilid ng kama, pinupunasan ang natitirang luha sa kanyang pisngi.
Pagpasok ko, tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay may halong takot ngunit mayroon ding kakaibang liwanag—ang liwanag ng isang batang nakitang ipinagtanggol at pinrotektahan ng kanyang ina.
“Ma… umalis na ba sila Papa?” mahina niyang tanong.
Umupo ako sa tabi niya at hinaplos ang kanyang buhok. Inayos ko ang malamig na compress sa kanyang pisngi.
“Oo, anak. Umalis na sila,” sagot ko nang may ngiti sa aking mga labi.
“Hindi na ba babalik si Papa rito?” tanong ulit niya, may bahagyang lungkot sa boses.
“Mula ngayon, tayong dalawa na lang ang magkasama,” sabi ko habang niyayakap siya nang mahigpit. “At ipinapangako ko sa iyo, Enzo, hinding-hindi na ulit mangyayari na may mananakit sa iyo. Babangon tayo, at sisiguraduhin kong magiging maganda ang kinabukasan mo nang hindi na kailangan ang mga taong walang respeto sa ating pamilya.”