Ang Pagsisiwalat ng Katotohanan
Eksaktong alas-diyes ng gabi, habang nagpapatuloy ang marangyang kasiyahan sa grand ballroom, bumukas nang may lakas ang mga pangunahing pintuan ng Grand Pacific Hotel.
Hindi na ako naka-military uniform lang. Suot ko na ang aking buong ranggo bilang isang decorated Captain, kasama ang tatlong matatangkad na opisyal ng militar at si Atty. Valderama na may dalang makakapal na dokumento.
Napalingon ang lahat ng bisita. Si Helena, na umiinom ng alak kasama ang kanyang mga kaibigan, ay halos mabulon nang makita ako.
“Anong ginagawa mo ulit dito?! Guard!” sigaw ni Helena, namumula sa galit at hihiya.
Ngunit sa halip na sumunod ang mga guwardiya, lumapit sila sa akin at nagbigay-pugay.
Ang Pagbagsak ng Imperyo ni Helena
Tumapak sa entablado si Atty. Valderama at hinawakan ang mikropono.
“Magandang gabi sa lahat,” kalmado ngunit makapangyarihang boses ng abogado. “Bilang legal counsel ng yumaong Donya Sofia, ang tunay na nagmamay-ari ng lupang ito at ng buong Pacific Group of Companies, mayroon akong mahalagang anunsyo bago sumapit ang hatinggabi.”
Namutla si Don Eduardo. Bigla siyang tumayo mula sa kanyang silya. “Atty. Valderama, anong kalokohan ‘to? Akin ang hotel na ito!”
“Maling-mali ka, Eduardo,” tugon ng abogado sabay-pakita ng isang opisyal na dokumento na may pulang selyo. “Ang kasunduan sa pamamahala ng yaman ay may malinaw na kundisyon: Ang buong imperyo ay nakapangalan sa nag-iisang anak na si Maya. Ikaw ay administrador lamang habang siya ay wala pa sa hustong gulang o naglilingkod sa militar.”
Nagpatuloy si Atty. Valderama. “At ayon sa Seksyon 8 ng Huling Habilin, sa sandaling itaboy, saktan, o alisan ng karapatan ng sinumang administrador o ng kanyang pangalawang asawa si Captain Maya sa kanyang pagbabalik, ang lahat ng karapatan sa pamamahala ay mawawala nang tuluyan—epektibo bago sumapit ang hatinggabi ng araw ng kanyang pagdating.”
Ang Huling Hantungan
Naging kasing-puti ng papel ang mukha ni Helena. Nanginig ang kanyang mga kamay habang sinisigawan ang asawa. “Eduardo! Sabihin mo sa kanila na kasinungalingan ito! Ipagtanggol mo ako!”
Ngunit si Don Eduardo, na ngayon ay lumuluha at nanginginig ang mga tuhod, ay napaupo na lamang sa sahig. Natauhan na siya sa huli niyang pagkakamali, ngunit huli na ang lahat.
Naglakad ako palapit sa kanila. Huminto ako sa harap ng aking ama, tiningnan siya nang may malamig na mata, at dahan-dahang hinubad ang dyamanteng kwintas na nakasabit sa leeg ni Helena—ang kwintas ng aking ina na sapilitang inagaw sa kanya noon.
“Ibinabalik ko na sa akin ang pamana ko, Papa,” bulong ko habang isinusuot ito sa aking leeg. “At ikaw, Helena? Tapos na ang malaya mong pamumuhay gamit ang dugo at pawis ng aking ina.”
Pagkuha ko sa mikropono mula kay Atty. Valderama, ipinag-utos ko sa mga security at militar:
“Palayasin ang mga magnanakaw na ito sa aking gusali. Tapos na ang palabas.”
Eksaktong alas-dose ng gabi, opisyal nang napasakin ang buong imperyo. Ang gabing inakala nilang tagumpay nila ay naging bangungot na nagpabagsak sa kanila magpakailanman.